หลังจากที่ฉันตัดสินใจว่าจะลาออก แน่นอนว่าก่อนหน้านี้ฉันสับสนแทบบ้า แต่ฉันต้องตัดใจกัดฟันและบอกกับตัวเองทุกครั้งที่หวนคิดมากว่า งานเลี้ยงต้องมีวันเลิกลา และสำหรับคนทะเยอทะยานแบบเธอเนตรนภา ถ้าเธอผ่านจุดนี้ไปไม่ได้ หัวใจเธอก็จะร้องไห้แบบนั้นซ้ำๆ ไม่มีที่สิ้นสุด ดีใจที่มีเสียงโทรศัพท์จากเพื่อนที่แสนไกลแวะมาทักทาย ส่งเสียงความเป็นห่วงเป็นใยมาเป็นระยะ หรือแม้แต่ข้อความเล็กๆที่พิมพ์ถามไถ่มาทางเอ็ม ก็ทำให้ฉันดีใจจนบอกไม่ถูก บางทีก็ยังแปลกใจ โอ้โห่เรามีคนเป็นห่วงกับเค้าด้วยเหรอเนี่ย ดูเหมือนเพื่อนจะเป็นทุกข์เป็นร้อนมากกว่าฉันตอนนี้ซะอีก แถมยังวิ่งหางานให้อีกด้วย ขอบคุณมากมาก ขอบคุณเป็นที่สุด
เมื่อวานวันที่ 29 พฤษภาคม 2552 เสียงโทรศัพท์ยืนยันการจากไปของเพื่อนอีกคนก็ดังเตือนสติ แน่นอน อร เพื่อนที่เรียนด้วยกันมา จากไปอีก 1 คน ไม่รู้นะ นี่ฉันอายุเท่าไหร่กัน ทำไมเพื่อนฉันถึงจากไปกันมากมายขนาดนี้ อรสุขภาพแข็งแรงเป็นนักวอลเล่ย์ และไม่มีท่าทีของคนป่วย แม่บอกว่าอรต่อสู้กับโรคแพ้ภูมิตัวเองอยู่ 1 ปีเต็มและก็จากไป สิ่งนึงที่ฉันคิดขึ้นได้ มันน่าแปลกที่คนป่วยอย่างอรต่อสู้จนถึงลมหายใจสุดท้ายเพื่อนที่จะมีชีวิตรอด แต่ฉันคนที่สบายดีทุกอย่าง ครบ32 แถมด้วยสุขภาพที่เพรียบพร้อม กลับบ่นว่าอยากตายอยู่ไม่ขาดปาก เพียงแค่ลมพัดปัญหาบางๆเข้ามาฉันก็ล้มไม่เป็นท่า ฉันกำลังคิดว่า ธรรมชาติ เลือกกำจัดสิ่งใดเป็นสัจธรรมกันแน่ และฉันก็คงไม่ได้กลับไปร่วมไว้อาลัยเหมือนกับเพื่อนคนอื่นๆอีกตามเคย ขอโทษด้วยหวะอรแม้แต่สิ่งสุดท้ายที่เพื่อนมนุษย์ควรทำให้กัน แต่ฉันก็ยังไม่สามารถทำมันให้กับแกได้ ขอโทษจากใจจริง ขอให้ไปสู่ภพภูมิที่สงบ ปราศจากความทุกข์ และการพรัดพรากกันอีกต่อไป....
