12/05/2550 17:21

เช้าวันที่ 11 ก็เหมือนคนปรกติทั่วไปที่ต้องทำงานตามธรรมดา ชั้นตื่น 7.30 อาบน้ำเสร็จก็ 8 โมง ตอนที่กำลังแต่งตัว ก็มีเสียงโทรศัพท์จากเพื่อนหญิงที่สนิทกันคนหนึ่ง ซึ่งเป็นเรื่องแปลกที่เธอคนนี้โทรมาแต่เช้า ชั้นรับโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงสดใส เออ ว่าไง เนตร ไอนะอ่ะมันตายแล้วนะฉันรีบวิ่งอย่างรวดเร็วมาตั้งหลักที่เตียง ความรู้สึกแรกที่ได้ยิน ฉันตกใจจนกลัว ล้อเล่นป่ะเนี่ย ปลาเงียบก่อนที่จะพูดแบบอารมณ์เริ่มขึ้น ชั้นจะล้อแกเล่นทำไมล่ะ มันตายเมื่อวานนี้เอง ฉันจึงรีบเก็บเสื้อผ้าไปที่ทำงานด้วยเพื่อจะกลับไปร่วมงานศพในวันรุ่งขึ้น หรืออาจจะเป็นตอนเย็นวันนั้น ระหว่างวันทั้งวัน ฉันกำลังคิดถึงเรื่องเกี่ยวกับมัน แล้วก็กำลังคิดเกี่ยวกับตัวเองว่า ทำไมฉันถึงไม่เศร้าอะไรมากนัก จนถึงตอนเย็นที่ไปงาน งานจัดขึ้นที่บ้านของนะ แต่ไม่ใช่บ้านหลังเดิมที่ฉันเคยมา ดูไปแล้วถ้างานนี้ไม่มีโลงศพแล้ว คงเหมือนกับงานเลี้ยงรุ่นเลยด้วยซ้ำ ทุกคนดูดีใจที่ได้พบเจอกันพร้อมหน้าพร้อมตา พูดคุยกันมากแต่ยังอยู่ในอาการสำรวม มีเพียงเพื่อนบางคนที่ติดธุระมาไม่ได้เท่านั้น ฉันมองดูโลงศพแล้วมันดูเล็กเกินไปที่จะบรรจุไอนะเพื่อนของฉันได้(มันไม่ได้อ้วนหอกแต่ดูสูงกว่าโลง) ตลอดงานฉันพูดกับมันในใจตลอดเวลา เหมือนๆกับที่เคยพูดกับมันเมื่อก่อน เพื่อนใหม่ของนะมาก้นพอสมควรหน้าตาสวยๆ กันทั้งนั้น รวมทั้งแฟนใหม่มันด้วย

ย้อนเวลากลับไปเมื่อราวๆ 5 ปีก่อน ที่พวกเราได้รู้จักกัน ฉันจำไม่ได้หรอกว่าครั้งแรกเจอกันยังไง จำได้แค่ว่า นะมันไม่หล่อเอาซะเลย แต่มันเป็นคนดีมากๆ นิสัยดี อัธยาศัยดี ร่าเริงเสมอและ จริงใจกับเพื่อนๆทุกคน ตอนนั้นขึ้นม.ปลายมา ฉันอยู่ห้อง 7 ส่วนเพื่อนเก่าสมัยมอต้นอย่าง ปลา ฝัน ทราย อยู่ห้อง 5 (The Gang) รวมถึงนะ ด้วย ทั้งๆที่มันไม่ได้อยู่กลุ่มเดียวกับเพื่อนชั้น แต่ชั้นก็ยังรู้สึกสนิทกับมันได้ยังไงไม่รุ อาจจะเพราะเคยเรียนพิเศษที่เดียวกันด้วยมั้ง หรือเพราะมันเป็นคนทำกิจกรรมเยอะด้วย หลายครั้งที่ต้องอาศัยไว้วานติดรถมันกลับบ้าน ช่วงม.4 จะขึ้น ม.5 นั้นปลากับนะก็เป็นแฟนกัน นะก็เลยย้ายมาอยู่กรุ๊ปเดียวกัน จนตอนม.6 ชั้นได้ย้ายขึ้นมาเรียนห้อง 5 ในตอนนั้น ทั้งๆที่ฉันมีฝันกับปลา ที่อยูกลุ่มเดียวกันมาแต่ฉันก็รู้สึกเหงามากๆ ฉันรู้สึกว่า ห้องนี้ไม่ใช่ที่ที่ฉันควรอยู่ รู้สึกเหมือนเป็นส่วนเกิน(ตอนนั้นไม่มีแฟนอยู่คนเดียวในกลุ่ม) จะมีก็ไอนะนี่ละที่จะคอยเล่นด้วย คอยช่วยเหลือ ถ้าคิดถึงใครไม่ออกแล้วจริงๆก็จะมีไอนะนี่ล่ะที่พร้อมจะช่วยทุกอย่าง ฉันเองก็เป็นคนไม่ค่อยมีเพื่อนผู้ชาย เพราะฉันไม่ค่อยชอบพูดกับเพื่อนผู้ชาย จะมีก็แค่ 2 คนละมั้งที่ที่บ้านรู้จัก(เรียกว่าถ้าบอกว่าไปกับพวกมันที่บ้านจะหวงน้อยหน่อย) ก็คือ ไอนะ กับไอ้ปุ้ย เวลาที่กลุ่มต้องการไปเที่ยวหรือนัดเจอกัน ฉันก็จะมีไอนะนี่ล่ะที่เป็นคนไปรับ ไปส่งเสมอ จนเรียนจบ ฉันเองมีโอกาสเจอนะมันไม่กี่ครั้งแต่ ทุกครั้งที่เจอมันจะทำให้ฉันรู้สึกเหมือนเดิมทุกครั้ง สนิทกันเหมือนเดิม ไม่เคยต้องรู้สึกเกร็งเลยถ้าบอกว่าจะต้องไปเจอกับไอนะ

ฉันเจอกับนะครั้งสุดท้ายน่าจะราวๆงานเกษตร(พากันไปดูแข่งขันจรวดขวดน้ำ)ตอนนั้นฉันยังอยู่ปี1 เอ๊ะ หรือว่าปี 2 แต่หลังจากนั้นมา ฉันก็ไม่ได้เจอมันอีกเลย คงเป็นเพราะมันทำงานยุ่งๆทุกวัน ตอนนั้นฉันมักบ่นทุกครั้งที่เวลานัดกันแล้วมันมาไม่ได้ เพิ่งรู้ก็วันนี้ ว่าที่บ้านนะมีปัญหาทำให้มันต้องทำงานหนักแบบนี้ (แอบรู้สึกแย่ที่ต้องฟังจากคนอื่นอะนะ)

เย็นวันนั้นเป็นวันรวมตัวของเพื่อนๆอีกวัน นะไม่ได้เป็นคนมารับฉันออกจากบ้านเหมือนทุกครั้ง วันนี้เพื่อนๆเป็นคนมารับแทน เพื่อที่จะไปร่วมงานศพของเพื่อน ที่ชื่อว่า นะ ตลอดงานจนกระทั่งกลับ ฉันจะได้ยินเพื่อนของฉันพูดคำๆนึงว่า ยังจำได้ เหมือนกับที่ฝันพูดบนรถตอนไปส่งชั้นที่บ้าน ฉันยังจำได้เลย วันนั้นปลาไม่สบาย หยุดเรียน แล้วพวกเราก็ขี้เกียจเรียน เราก็เลยตกลงจะโดดเรียน เพื่อไปบ้านปลา ไอเนตรก็เลยแอบวิ่งมุดรอดป้อมยามออกไปนอกโรงเรียนก่อน ส่วนฉันยังอยู่ในโรงเรียนกับไอนะ ไอนะมันดันฉันเท่าไหร่ ฉันก็ไม่ไปเพราะฉันกลัว จนไอนะมันต้องพาฉันไปทำเรื่อง ขอออกนอกโรงเรียนไปเอาเอกสารมาทำเรื่องโควต้า และขออนุญาตเอาไอนะออกไปขับรถด้วย ไอนะยังพูดเลยว่า รู้อย่างงี้ฉันวิ่งตามไอเนตรไปดีกว่า พอฝันเล่าจบถ้าเป็นทุกครั้ง ทุกคนคงหัวเราะครึกครื้น แต่ครั้งนี้ทุกคนทำได้แค่คิดถึงและมีความสุขไปกับช่วงเวลาที่มีความสุขด้วยกันครั้งนั้นให้นานเท่าที่จะทำได้

ขอให้นายมีความสุข ณ.ทุกๆที่ที่นายไป